രണ്ട് പെണ്ണുങ്ങൾ

ഉരിയാടേണ്ട വാക്കുകൾ
ഉള്ളിൽത്തടഞ്ഞ രണ്ടു പെണ്ണുങ്ങൾ,
കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ-
പരസ്പരം പറഞ്ഞത്,
തങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്താതെ പോയ
ഒഴിഞ്ഞുമാറലുകളെക്കുറിച്ചാണ്.

ഒതുങ്ങിയതുകൊണ്ട്,
പതുങ്ങിയത് കൊണ്ട്
എതിരിടാനാളില്ലാതെ
ഒരുവൻ അധീശപ്പെടുത്തിയ സാമ്രാജ്യത്തെക്കുറിച്ചാണ്.

സ്നേഹമെന്ന ഇരയിട്ട്,
ഉടലെന്ന മീനിനെ
തിന്നാനൊരുമ്പെടുന്നവരെക്കുറിച്ചാണ്.
ദിനം ദിനം പെയ്ത പേമാരികളെക്കുറിച്ചാണ്
വെട്ടിയൊതുക്കി ഭംഗിയാക്കി
നിർത്തിയ പൂമരമാണ് ഞാൻ- ഞാനെന്നാണ്.

ഇനിയിപ്പോൾ,
ശാഖികളെ ഇഷ്ടത്തിനുവിടാം വിടാം എന്നാണ്
കാലം കുറേയായില്ലേ ആയില്ലേ എന്നാണ്

ഒച്ച പുറത്തുകേൾപ്പിക്കാതെ,
വിരൽത്തുമ്പിൽ നടന്ന-
വീട്ടകത്തളങ്ങളെ മറന്ന്,
വാഹനങ്ങൾ ഇരമ്പിപ്പായുന്ന-
നഗരമദ്ധ്യത്തിൽ,
കൈ കോർത്തു നിന്ന്, കണ്ണീർ വാർത്തത്-
അടക്കലിലും, ഒതുക്കലിലും,
നഷ്ടമായ കവിതകളെയും കഥകളെയും കുറിച്ചോർത്താണ്..

പിന്നെ ഒന്നിച്ചു നടന്ന് നനഞ്ഞത്‌
അപ്പോൾ പെയ്ത സ്നേഹമഴയിലാണ്

മതിമറന്നൊന്നുറങ്ങി പോൽ

കടിച്ചു തിന്നാനൊരുങ്ങീടും
തിരുട്ടു നായ്ക്കളിൽ നിന്നകലവേ,
വെളിച്ചമൊന്നകലെ കണ്ടതിവേഗം-
നടന്നടുക്കവേ..
കനിവൂറും രണ്ടഗാധമാം-
മിഴികളെന്നിൽ നിറയവേ,
ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയെൻ പരിക്ഷീണമുടൽ
ധരണിയിൽ നിപതിക്കവേ,
മതിവോടെയെടുത്തടുപ്പിച്ചൊരു തലോടലാൽ
പൊതിഞ്ഞീടവേ,
ആ തണുപ്പിലന്നാദ്യമായ് ഞാൻ മതിമറന്നൊന്നുറങ്ങി പോൽ