വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതും ധരിപ്പിക്കുന്നതും കലയാണെന്ന് ദീപശിഖ ഭാരതി, ഹോസ്റ്റൽ ശുഭാഞ്ചലിലെ എന്റെ സഹവാസി, സുപ്രീം കോടതി അഭിഭാഷക വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.
ദീപശിഖ ഭാരതി അലഹാബാദുകാരിയായിരുന്നു, വർക്കിങ് വിമെൻസ് ഹോസ്റ്റലിൽ ഒരാളുമായും അവർ ചേർന്നു പോയില്ല.
രാത്രി വൈകുവോളം മുറിയിൽ വിളക്കെരിച്ചു കേസുകൾ വായിച്ചും , വെള്ള കോട്ടൺ സാരികൾ ധോബിക്ക് കൊടുക്കാതെ കഴുകി സ്റ്റാർച്ചിൽ മുക്കി ബാൽക്കണിയിൽ വിരിച്ചും, പയറു വർഗ്ഗങ്ങൾ മുളപ്പിച്ചു പച്ചക്ക് തിന്നുന്നതിന്റെ ബാക്കി മുറിയിലെ മേശപ്പുറത്തു വിതറിയിട്ടും,സഹവാസിയെ പരമാവധി അടക്കി ഭരിച്ചും അവർ താമസിച്ചിരുന്ന മുറിയിൽ ആധിപത്യം ഉറപ്പിച്ചു.
മുഖ്യമായും ഗവ. ജീവനക്കാർക്കായുള്ള ഹോസ്റ്റൽ.
എല്ലാവരേയും ഭരിക്കുന്നവർ പൊതുവെ ഭരിക്കപ്പെടാൻ ഇഷ്ടപ്പെടില്ല എന്ന സാമാന്യ തത്ത്വം കാരണം സർക്കാർ ജീവനക്കാർ ആരും അവരുമായി ഒരു ഒത്തുതീർപ്പിലെത്തിയില്ല.
മറ്റു രണ്ട് അഭിഭാഷകർ ഒരു മുറി പങ്കിട്ടെടുത്തപ്പോൾ, സാഗരിക ഘോഷ് എന്ന ജേർണലിസ്റ്റ് സുഹൃത്ത് ഒഴിഞ്ഞുപോയതിന്റെ പിറ്റേന്ന് ദീപശിഖ ഭാരതി കെട്ടും ഭാണ്ഡവുമായി എന്റെ മുറിയിൽ വന്നു.
വാർഡൻ മിസ്സിസ് ലാൽ എന്നെ വിളിച്ചിട്ടു പറഞ്ഞു ഇനി അവർക്കെതിരെ ഒരു പരാതി കൂടി കിട്ടിയാൽ, ജെന്നി പരാതി കൊടുത്താൽ, അവരെ ഈ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നു തന്നെ പുറത്താക്കും, അത്രമാത്രം പരാതികൾ ഉണ്ട്, അതുകൊണ്ട് ആശംസകൾ...
ഞാൻ തയ്യാറായിത്തന്നെ ഇരുന്നു. ഹോസ്റ്റലിലെ മലയാളി, തമിഴ്, തെലുങ്ക് (കന്നഡ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല) മങ്കമാരും എനിക്ക് ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിച്ചു എന്തിനും തയ്യാറായി കാത്തിരുന്നു.
മൂന്നാംനില വരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് കയറി വന്ന് സൗഖ്യമാ? എന്നന്വേഷിച്ചു.
ഡിസംബറിലെ കൊടുംതണുപ്പിൽ ദില്ലിയിൽ താപനില നാല് ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസ് വരെ താഴുമ്പോൾ, ബദാമും മദർ ഡയറി പാലും , ഹീറ്ററും, രാജായിയും, സ്വെറ്ററുകളും എന്റെ പല്ലുകൾ കൂട്ടിയിടിക്കുന്നത് തടഞ്ഞില്ല.
രാവിലെ നേരത്തെ ഉണരുന്ന ശീലമുള്ള എന്നെ കുഴിമടിച്ചിയാക്കാൻ, ഏഴുമണി വരെയെങ്കിലും രജായിക്കുള്ളിൽ ഉറങ്ങാൻ കൊടുംതണുപ്പ് നിർബന്ധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
രാവിലെ, തണുപ്പുമായുള്ള എന്റെ പൊരുതൽ കണ്ട്, ദീപശിഖ ഭാരതി താഴെ മെസ്സിൽ നിന്ന് ഫ്ലാസ്ക്കിൽ എനിക്കും കൂടി കാപ്പിയെടുത്തു കൊണ്ടുവരുമായിരുന്നു.
കേരളത്തിലെ സുഖദമായ കാലാവസ്ഥയിൽ നിന്നു വന്ന എന്റെ കിടുകിടുപ്പ് അവരെ രസിപ്പിച്ചില്ലെന്നു മാത്രമല്ല അവർ എനിക്ക് നിർദ്ദേശങ്ങളും തരാൻ തുടങ്ങി.
പച്ചപ്പയറ് കഴിക്കില്ലെന്ന് ഞാൻ തീർത്തു പറഞ്ഞു.
പിന്നെയാണ് അവർ എന്റെ വസ്ത്രധാരണത്തിൽ ശ്രദ്ധിച്ചത്.
സെക്രട്ടറിയേറ്റ് ഓഫീസ് സമയം ഒമ്പതു മുതൽ അഞ്ചര വരെയായിരുന്നു. ഡി ടി സി ബസ്സിൽ വെറും ഒരു രൂപ ചിലവിൽ എനിക്കെന്റെ ഓഫീസിൽ എത്താമായിരുന്നുവെങ്കിലും ഒരുങ്ങി പുറത്തിറങ്ങാൻനേരം തിക്കും തിരക്കുമാണ്.
ഞാനൊരുങ്ങുന്നത് വായനക്കിടയിലും, കണ്ണടയ്ക്കുള്ളിലൂടെ അവർ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്, ഒരു ദിവസം പതിയെ എഴുന്നേറ്റു വന്ന് എന്റെ ദുപ്പട്ട നേരെയിട്ടു തന്നപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്.
എന്റെ കറുകറുത്ത മുടി കൊതിക്കെട്ടാൻ അവർക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
പല നിറങ്ങളിലുള്ള സുന്ദരൻ സ്വെറ്ററുകളും, ഷാളും മഫ്‌ളറും, സോക്സും, സ്കാർഫും എന്റെ പക്കൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ സൽവാർ കമ്മീസിനിണങ്ങുന്ന സ്വെറ്ററും ഷാളും സോക്സും ഓരോ ദിവസവും അവർ തിരഞ്ഞെടുത്തുവച്ച്,ഞാൻ തിരക്കിട്ട് ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നതിനു മുൻപ് അതെല്ലാം എന്നെ ഭംഗിയായി ധരിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. സ്വെറ്ററിടാതെ പുറത്തിറങ്ങാൻ ഒരു തരത്തിലും അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആ തണുപ്പുകാലത്തെ ഞാൻ അതിജീവിച്ചത് ധാക്കയിൽ നിന്ന് അലഹബാദിലേക്ക് കുടിയേറിയ ക്വാസി നസ്രുൾ ഇസ്‌ലാമിന്റെ സ്വന്തം നാട്ടുകാരായ "ഭാരതി" കുടുംബത്തിലെ പ്രിയപ്പെട്ട ശിഖാദീദിയുടെ സഹായത്തോടെയാണ്.
പ്രവൃത്തി ദിവസങ്ങളിൽ ഡിന്നർ സമയത്ത്, മെസ്സ് ഹാളിൽ, ഭക്ഷണത്തിന്റെ സ്വാദിനെച്ചൊല്ലി പ്രാന്തെടുത്തു പാചകക്കാരൻ വയസ്സൻ മറാഠി ബാബയെ തല്ലാനൊരുങ്ങി നിൽക്കുന്ന ചീറ്റപ്പുലികളെ ഒതുക്കാൻ മിസ്സിസ് ലാൽ പാടുപെടുമ്പോൾ, കാടുമാങ്ങയും പപ്പടവും ചമ്മന്തിപ്പൊടിയും എന്റെ പാത്രത്തിൽ കയ്യിട്ടു വാരി ചങ്ങാതിമാർ എടുത്തുകൊണ്ടു പോകുമ്പോൾ, അവരോടൊപ്പം ഞാൻ തമാശ പറഞ്ഞുറക്കെ ചിരിക്കുമ്പോൾ, ശിഖാദീദി കണ്ണുരുട്ടി.
നിന്റെ കൂട്ടുകാർക്ക് അന്തസ്സോടെ പെരുമാറിക്കൂടെ, ഊണുമേശ മര്യാദകൾ പാലിച്ചു കൂടെ എന്ന ചോദ്യങ്ങളാൽ വശം കെടുത്തി.
എല്ലാവരും റിലാക്സ് ചെയ്യുകയല്ലേ ദീദി എന്ന എന്റെ മറുപടിക്ക് ബദലായി അവരെന്നോട് പറഞ്ഞു, നിനക്ക് റിലാക്സ് ചെയ്യണോ, നമുക്ക് ദില്ലി ഹാട്ടിൽ പോയി ഫ്രൂട്ട് ബിയർ കഴിക്കാം. സാകേതിൽ പോയി സിനിമ കാണാം അല്ലേൽ താഴെ പുൽത്തകിടിയിൽ പോയിരിക്കാം....
എന്നും, എന്റെ രാത്രിയുറക്കം രണ്ടു മൂന്നു മണി വരെ മാറി നിൽക്കുമെങ്കിലും അവരോട് വിളക്കു കെടുത്താനും ഉറക്കെയുള്ള വാദങ്ങൾ നിർത്തൂ എന്ന് പറയാനും എനിക്ക് തോന്നിയില്ല.
അവരുടെ പഴയ റൂംമേറ്റ് രാജ്‌വീന്ദർ കൗർ എന്നെ വിളിച്ചു കൊണ്ടുപോയി ഉപദേശിച്ചു. ശിഖ രഹസ്യഭാഷയിലാണ് വീട്ടുകാരോട് സംസാരിക്കുന്നത് അവൾ ഇന്ത്യക്കാരിയല്ല . നീ സൂക്ഷിക്കണം.
ശിഖാദീദി ബംഗള ഭാഷയിലാണ് വീട്ടുകാരോട് സംസാരിച്ചിരുന്നത്. സർദാരിണിക്കു അത് മനസ്സിലാകാഞ്ഞിട്ടാണ് എന്ന് ഞാൻ ഉള്ളിൽ പറഞ്ഞു.
എന്റെ മുറിയിൽ വരുന്ന ചങ്ങാതിമാരോട് ദുർമുഖം കാണിക്കുകയും, എന്റെ കിടക്കയിൽ ഇരിക്കുന്നവരെ ഗെറ്റ്ഔട്ട് അടിക്കുകയും വരെ ചെയ്തതോടെ, അവരെല്ലാം ഒറ്റക്കെട്ടായി പറഞ്ഞു ഒന്നുകിൽ ഞങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ പുന്നാര വക്കീൽ എന്ന്..
ഗൃഹമന്ത്രാലയത്തിലും, വിദേശകാര്യമന്ത്രാലയത്തിലും 'റോ' യിലും ജോലി നോക്കുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥർ, ഞങ്ങളെ ഗെറ്റ്ഔട്ട് അടിക്കാൻ ഇവളരെടാ കൊടുക്ക് പരാതി എന്ന് അലറി....
സത്യത്തിൽ ദൈവദൂതയെപ്പോലെയാണ് പോർട്ട്ബ്ളയറുകാരി ലൈല ടിഗ്ഗ, ടൂറിസം മന്ത്രാലയത്തിലെ ഓഫീസർ, തൊട്ടപ്പുറത്തെ കോറിഡോറിലെ, റൂം നമ്പർ 301ലെ, താമസക്കാരി എന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്, എന്നോട് ചോദിച്ചത് , തന്റെ റൂംമേറ്റ് ഈയാഴ്ച വെക്കേറ്റ് ചെയ്യും 301 ലേക്ക് വരുന്നോ എന്ന്.
ആ മുറിയുടെ ബാൽക്കണി ഹോസ്റ്റലിന്റെ മനോഹരമായ മുറ്റത്തേക്ക് അഭിമുഖമായി കിഴക്കോട്ട് തിരിഞ്ഞു ധാരാളം വെളിച്ചം ലഭിക്കുന്ന തരത്തിൽ ആയിരുന്നു.
ഞാൻ മിസ്സിസ് ലാലിനോട് ചോദിച്ചു, മാഡം എനിക്ക് തണുപ്പ് സഹിക്കാൻ വയ്യ, വെയിൽ വീഴുന്ന മുറിയിൽ മിസ് ടിഗ്ഗയുടെ മുറിയിൽ ഒഴിവുണ്ട് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് മാറിക്കോട്ടെ. മിസ്സിസ് ലാൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തലയാട്ടി.
എനിക്ക് അലോട്ട്മെന്റ് തന്നു.
രാത്രികളിൽ കടൽ കാണാൻ കൊതിച്ച ആൻഡമാൻകാരി ലൈല ടിഗ്ഗ, മുറിയിലെ വിളക്കുകൾ കെടുത്തി, മെഴുകുതി കത്തിച്ചു മുറിയുടെ മധ്യത്തിൽ വച്ച് കപ്പലുകൾ വരുന്നതായി സങ്കൽപ്പിച്ചു, കടലും തിരയൊച്ചയും ആവാഹിച്ചു വരുത്തി കണ്ണീർ പൊഴിച്ചുറങ്ങി.
അച്ഛന്റെ വിരൽത്തുമ്പിൽ നിന്നടർന്ന ഞാനും ജനലിലൂടെ വരുന്ന നിലാവിൽ ടിഗ്ഗയുടെ കടലിലെ തിരയെണ്ണി.
ഞാൻ നാട്ടിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ ആയി പോരും വരേയും അഡ്വക്കേറ്റ് ദീപ്ശിഖ ഭാരതിയുടെ മുറിയിൽ മറ്റാരും വന്നില്ല .
നാട്ടിലേക്ക് പോരുമ്പോൾ യാത്ര പറയാൻ ചെന്ന ഞാൻ, എന്നേക്കാൾ ഒത്തിരി പ്രായമുള്ള അവരുടെ കാലുകളിൽ തൊടാനാഞ്ഞു. എന്നെ ചേർത്തണച്ചു കൊണ്ട് ഇരുകവിളിലും ഒരുപാടുമ്മകൾ നൽകിക്കൊണ്ട് അവർ മെല്ലെ എന്റെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു.
" നിന്റെ ഭർത്താവ് നിന്നെ കണക്കറ്റു സ്നേഹിക്കട്ടെ, നിനക്ക് ഒത്തിരി കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഉണ്ടാകട്ടെ, ദീർഘസുമംഗലിയായിരിക്കൂ ...നീ സൗഭാഗ്യവതി ആയിരിക്കും ... "
