ആസക്തികൾ ഒടുങ്ങാതെ, 74 വയസ്സിൽ ഇങ്ങനെ കോടതി
കയറേണ്ടി വരുമെന്ന് ദമയന്തി അമ്മ
കരുതിയിരുന്നില്ല. ഇന്ത്യൻ പീനൽ കോഡ്
354 വകുപ്പ് പെണ്ണുങ്ങളുടെ മുഖത്ത് തുപ്പുന്നത് വിവരിക്കുന്ന
വകുപ്പ് ആണ് അല്ലാതെ
അസോൾട്ട് എന്നത് എങ്ങനെ
വിശദീകരിക്കാൻ ആണ് എന്ന്
ലോ കോളേജിൽ, ഐ
പി സി പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ
രാധിക മാഡം പറയാറുള്ളത് ഞാൻ
ഓർത്തു. ഞാൻ
ദമയന്തി അമ്മക്ക് കൂട്ട് വന്നതായിരുന്നു. വനിതാ
സെല്ലിന്റെ പുറത്തുള്ള ഇരിപ്പ് എന്നെ
മടുപ്പിച്ചു, അവരുടെ വക്കീൽ വരാൻ
ഇനിയും സമയമെടുക്കും, കേസ് വിളിക്കാൻ പിന്നെയും. എനിക്ക്
അവരുടെ കൂടെ വരേണ്ട ബാധ്യത
ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും, മനുഷ്യത്വം ഓർത്ത് ഞാൻ
കൂട്ടിനു ചെന്നു. ദമയന്തി
അമ്മ എന്റെ നാട്ടുകാരി,
ഒരേ നാട്ടുവഴിയുടെ അങ്ങേത്തലക്കലും
ഇങ്ങേത്തലക്കലും വീട്. എന്റെ
കുട്ടിക്കാലത്ത് അവർ ആ
വഴിയിലൂടെ ഒന്നരയും മുണ്ടും ബ്ലൗസും
ധരിച്ചു വിലാസവതി ആയി വിളങ്ങി
നടക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. കരിവള
കോർത്തിട്ടപോലത്തെ മുടിയും തെളിഞ്ഞ മുഖവും,. ഒരിക്കൽ
മാത്രം ഞാൻ അവരെ
കഠിനമായി വെറുത്തു. ഒരിക്കൽ
മാത്രം, അത് എന്റെ
കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഭർത്താവിനെയും കൊണ്ട്
അയൽവീടുകളിൽ കയറുന്ന കൂട്ടത്തിൽ അവിടെ
ചെന്നപ്പോൾ മാത്രമാണ്. ചായ
തന്ന് വർത്തമാനം പറഞ്ഞ് പോകുന്നതിന്
മുൻപ് ചായക്കപ്പ് അടുക്കളയിലേക്ക് എടുത്ത്
വയ്ക്കാൻ ഞാൻ കൂടി
ചെന്നപ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞ
ഡയലോഗ് കേട്ടാണ്.
അമ്മു നെന്റെ ചെക്കനുണ്ടല്ലോ കൊല കൊമ്പനാണ്‌ ട്ടോ എന്ന്. എനിക്ക് ഒറ്റ അടി വച്ച് കൊടുക്കാൻ തോന്നി. തള്ളേടെ ഒരു മനസ്സിലിരുപ്പ് അശ്രീകരം എന്ന് ഞാൻ
മനസ്സില് പറഞ്ഞു, പിന്നെ എന്റെ ഒരു സ്ഥിരം ശൈലിയിൽ ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ ചോദിച്ചു,
അതെന്താ വല്യമ്മേ അങ്ങനെ ഒരു കൊമ്പൻ എന്ന്, മകളെക്കാളും പ്രായം കുറഞ്ഞ എന്നോട് ബാക്കി
പറയാൻ ആകാതെ അവര് പറഞ്ഞു, അത് ഞങ്ങള് പഴമക്കാര് പറേണ കാര്യ കുട്ട്യേ നെനക്ക് മനസിലാവില്ല
എന്ന്, ഞാൻ ചിരി അമർത്തി കൊണ്ട് കണ്ടു, കൊതിയോടെ എന്റെ ഭർത്താവിനെ പാളി നോക്കുന്ന ദമയന്തി
അമ്മയെ. അന്ന് നാട്ടിൻ പുറത്ത് അഗമ്യഗമനങ്ങൾ
സാധാരണമായിരുന്നു, രഹസ്യമായി എന്നോട് ബിന്ദു പറഞ്ഞു, അതേ ആയമ്മേടെ വീട്ടില് എന്തിനാ ഉണ്ണീനെ കൊണ്ടോയത്
വശീകരിച്ച് പിടിക്കും ട്ടോ എന്ന്. ഞാൻ ബിന്ദുനോട്പറഞ്ഞു
അതിലും വലിയ വശീകരണ മന്ത്രം എന്റേല് ഉണ്ടെന്ന്. ഈ വനിതാ സെല്ലിന്റെ പുറത്തെ ബെഞ്ചിലിരുന്ന്
ഇതൊക്കെ ഞാൻ എന്തിനാണ് ഇപ്പോൾ ആലോചിക്കുന്നത്.
അന്നത്തെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഇന്ന് ദമയന്തി അമ്മക്ക് ഇല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയാണോ,
അത് അവര് വയസ്സായത് കൊണ്ടാണോ, അതോ ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമം ഇത്തരക്കാരെ പരിചരിച്ചിരുന്ന രീതി
മാറിയത് കൊണ്ടാണോ, എന്ത് കൊണ്ടാണ് 17 വയസ്സുകാരനെതിരെ, പീഡിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു എന്ന്
പറഞ്ഞ് അവർക്ക് കേസ് കൊടുക്കേണ്ടി വന്നത്.
ഗ്രാമത്തിന്റെ നന്മകൾ ഒരിക്കലും അവരെ ഒരു നെന്മണി കൊണ്ട് പോലും എറ്റിയിട്ടില്ല,
ഒരു പൂത്തുമ്പി പോലെ, അവര് അവിടെ പാറി നടന്നു, അവർക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളിടത്ത് പറന്നിരുന്നു.
മിനി വക്കീൽ കടുപ്പക്കാരിയാണ്
എന്റെ ക്ലാസ്സ്‌ മേറ്റ്‌, സുഹൃത്ത്‌,
ദമയന്തി അമ്മയെ ഞാൻ അവളെയാണ്
ഏൽപ്പിച്ചത്, അവൾ വനിതാ
സെല്ലിന്റെ മുന്നില് വന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ ദമയന്തി
അമ്മ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ്
നിന്ന് തൊഴുതു. അവർ
ഒരിക്കലും ശീലിക്കാത്ത കാര്യങ്ങൾ, ഇവരിതൊക്കെ എപ്പോ
പഠിച്ചു എന്ന് ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. വനിതാ
സെല്ലിലെ സി ഐ
ഗ്രേസി അതല്ല അതിലും വലുത്
പഠിപ്പിക്കും എന്ന് മനസ്സില് തിരുത്തി. മിനിയോട്‌
അവർ കരഞ്ഞു കൊണ്ട്
പറയാൻ തുടങ്ങി, മോളെ ഈ
വയസ്സ് കാലത്ത് ഞാനിവിടെ വരാറായി
നീ ഇതിന് ഒരു
തീർപ്പുണ്ടാക്കണം എന്ന്. കേസിന്റെ
വിശദാംശങ്ങൾ ഞങ്ങൾ മുൻപേ ചർച്ച
ചെയ്തിരുന്നത് കൊണ്ട് മിനി അകത്തു
പോയി പരിചയക്കാരായ പോലീസുകാരെക്കൊണ്ട്
അവരെ വിളിപ്പിക്കാനുള്ള ഏർപ്പാട്
ഉണ്ടാക്കി.
കനപ്പെട്ട മുഖവുമായി സി
ഐ ഗ്രേസി കേസ്
കേട്ടു, അവർ പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ട്
70 കാലത്ത് തള്ളക്ക് എന്തിന്റെ സൂക്കെടാണ്
എന്ന്. മിനിയെ അരല്പ്പം ഭയമുള്ളതുകൊണ്ട്
ഉറക്കെ അല്ലെന്നു മാത്രം. കേസ് ഇതാണ് അയൽവാസി
17 വയസ്സുകാരൻ പയ്യൻ, ദിവസവും രാത്രി
ആയാൽ ദമയന്തി അമ്മയുടെ
മുറ്റത്ത് വിവസ്ത്രനായി വന്ന് നിൽക്കയാണ്‌. പല തവണ
അവർ വിലക്കി വടി
എടുത്തു, അവസാനം ഒരു ദിവസം
അവൻ അവരെ തള്ളി
ഇട്ടപ്പോഴാണ്, അവർ കരഞ്ഞു
കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ പടി കയറി
വന്നത്. ബിന്ദു പറഞ്ഞു
അതേ കുട്ടി സഹായിക്കണം
കേട്ടോ അവർ കഷ്ടത്തിലാണ്, എങ്ങനെ ജീവിച്ച ആളാ,
പിന്നെ, ആരേയും അവര് ദ്രോഹിച്ചിട്ടില്ല,
അവരുടെ ശീലം അങ്ങനല്ലേ അതറിഞ്ഞുടെ
എന്ന്. അങ്ങനെ
ആണ് ഞാൻ അവരെയും
കൂട്ടി മിനിയുടെ അടുത്ത് വന്നത്. അവരുടെ
വാരിയെല്ല് ഒടിഞ്ഞു പോയത് പ്ലാസ്റ്റെർ
ഇട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു, മയങ്ങിയ നരച്ച കണ്ണുകൾ
കലങ്ങിയും. മിനിക്കും
സങ്കടം തോന്നി.
17
വയസ്സുകാരൻ വിശാൽ ഗൾഫുകാരൻ ചന്ദ്രൻ
ചേട്ടന്റെയും സുഭദ്രയുടെയും ഒറ്റ
മകൻ, അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും
കണ്ണിലുണ്ണി, എന്തിനും ഏതിനും അപ്പുറവും
ഇപ്പുറവും അച്ഛനും അമ്മയും തയ്യാർ,
ഇടയ്ക്കു ഇടയ്ക്കു അയൽക്കാരൻ സുബ്രന്റെ
വീട്ടില് പൊകുമെന്നൊഴിച് ചന്ദ്രൻ ചേട്ടന് ഒരു
സ്വഭാവ ദൂഷ്യവും ഇല്ല. ആ പോക്ക്
അങ്ങേരുടെ ഭാര്യയുടെ അറിവോടെയും സമ്മതത്തോടെയും
ആണ്. സുബ്രൻ അങ്ങോരുടെ
ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരൻ. എന്റെ
കുട്ടിക്കാലത്ത് നിന്ന് വ്യത്യസ്ഥമായി അവിടെ
കുട്ടികൂട്ടങ്ങൾ ഇല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞത്
മോള് പറയുമ്പോഴാണ്, അതേ
അമ്മ പറയണ പോലെ
ഇവിടെ ആരും ഇല്ലല്ലോ കളിക്കാൻ
എന്ന്, വല്ലപ്പോഴും വരുമ്പോൾ ആരുണ്ടാവും കൂട്ടുകാർ
എന്ന് ഞാനും തിരിച്ച് പറഞ്ഞു,
ഞങ്ങൾ അവിടെ കളിക്കാത്ത കളികളില്ല,
കേറാത്ത മരങ്ങളില്ല, ചാടാത്ത പുഴയും, കൊതി
കൊണ്ട് കണ്ണ് തള്ളി മോള്
ഇരിക്കും, പിന്നെ പരിഭവത്തോടെ പറയും
എന്നെ കൂട്ടില് ഇട്ടേക്ക്‌ ല്ലേ
എന്ന്.
വിശാലിനും കൂട്ടുകാർ ഇല്ല,
വായന ശാല പരിപാടികൾ
ഗ്രാമത്തിൽ ഇല്ലാതായി, പകരം ഇന്റെർനെറ്റിനു
മുന്നില്, സ്മാർട്ട്‌ ഫോണിന് ഒപ്പം
കൌമാരം. കുട്ടികൾ
എപ്പോഴും തിരക്കിൽ, അവർ കാണുന്ന
കാഴ്ചകൾ വേറെ, സുഭദ്ര മുഴുവൻ
സമയവും അടുക്കള, സീരിയൽ തരംഗത്തിൽ.
വിശാൽ, അവൻ ബുദ്ധിയുള്ള കുട്ടി,
ഗ്രാമത്തിലെ ആണ്‍കുട്ടികളുടെ
കളിസ്ഥലത്ത് പബ്ലിക്‌ ഹെൽത്ത് സെന്റര്
വന്നതിന് ശേഷം കുട്ടികൾ കൂട്ടം
കൂടുന്നത് നിർത്തി , ഓല/
ഓട് വീടുകൾ
എല്ലാം കോണ്‍ക്രീറ്റ് വീടുകൾ
ആയി. വീടുകൾക്ക്
ചുറ്റിലും മതിലുകൾ വന്നു. എല്ലാവരും
മുൻവശത്തെ വാതിൽ അടച്ചിടാൻ തുടങ്ങി.
അയൽക്കാര് ബെല്ലടിച്ചിട്ട്‌
കാത്തു നിന്ന് കയറാൻ പഠിച്ചു,
പാത്തുമ്മ ഒക്കെ ആണ് കഷ്ടപ്പെട്ടത്,
പാട്ടും പാടി വീട്ടിലേക്ക് ഒരു
വരവുണ്ട് അത് നിന്നു.
പാത്തുമ്മ ദമയന്തി അമ്മയുടെ കൂട്ടുകാരി ആയിരുന്നു,
അവരെല്ലാം കള്ളക്കഥകൾ പറഞ്ഞ് ചിരിക്കാൻ മിടുക്കികളും…..ആയ കാലത്ത് അവരെല്ലാം ജീവിതം
നന്നായി ആസ്വദിച്ചു, സുഖങ്ങളും ദു:ഖങ്ങളും ഒന്നിച്ച് പങ്കു വച്ചു, ഇല്ലായ്മയിലും അവർ
ചിരിച്ചു, കയ്പേറിയ ജീവിതത്തെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തി. എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ തലമുറ.
ഒട്ടേറെ ഇടുങ്ങിയ പാതകളിൽ നടന്ന ദമയന്തി അമ്മ
ക്ഷമിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നു, പക്ഷേ സുഭദ്രയുടെ വാക്കുകൾ അവരെ തളർത്തി കളഞ്ഞു, ഒരുമ്പെട്ടോള്,
എത്ര പേരെ കണ്ണീരു കുടിപ്പിച്ചു, വയസ്സായിട്ട് മതിയായിട്ടില്ല, എന്റെ മോന്റെ നേർക്കാണ്
കണ്ണ്. ദമയന്തി അമ്മയെ എനിക്ക്
അറിയാമായിരുന്നു, അവർ ആരെയും ഉപദ്രവിച്ചിട്ടില്ല, അവർ എവിടെയും അതിക്രമിച്ചു കയറിയിട്ടില്ല.
പക്ഷേ 17 വയസ്സുകാരൻ അതിക്രമിച്ചു കയറി അവൻ മനുഷ്യനെ കണ്ടില്ല, പകരം അവന് എവിടെയും
കയറാം എന്നും ആവശ്യമുള്ളത്, തട്ടി എടുക്കാം എന്നും, ആശക്തരായവരെ ഒട്ടും ഭയക്കേണ്ടതില്ല
എന്നും ചെറുപ്പത്തിലേ മനസ്സിലാക്കി.
ദമയന്തി അമ്മ, അവർ ഒരു പൂത്തുമ്പി ആയിരുന്നു,
പൂക്കൾ വിളിച്ചാൽ പറന്നിറങ്ങുന്ന ഒരു പൂത്തുമ്പി. ഞാനും കൂട്ടുകാരും അവരുടെ മുടിക്കെട്ടും
നടപ്പും അനുകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു, എന്നാൽ ഞങ്ങൾക്ക് അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല, അമ്മക്ക്
അവരെ വല്യ ഇഷ്ടം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, എന്നാലും പറയും പറപ്പുക്കാവ് ഭഗവതി തന്നെ എന്തൊരു
ഐശ്വര്യാ എന്ന്. അവർ പ്രത്യേകതകൾ ഉള്ള സ്ത്രീ ആയിരുന്നു, മുഴുവനും അർത്ഥത്തിൽ ഒരു സ്ത്രീ
അതുകൊണ്ട് തന്നെ സുഭദ്ര പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ ഞാൻ നിന്നില്ല, അവരുടെ മകൻ എങ്ങനെ ദമയന്തി
അമ്മയെ ഇങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കി, ഞങ്ങളുടെ തലമുറ മനസ്സില്ലാക്കിയത് പോലെ അവന് അവരെ കാണാൻ
എന്ത് കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞില്ല, അത് ഗ്രാമത്തിന്റെ തെറ്റാണ്, പുതു ഗ്രാമത്തിന്റെ.
ദമയന്തി അമ്മ കേസുമായി മുന്നോട്ടു പോകും, ഞാൻ
അവർക്ക് മുഴുവൻ തുണയും കൊടുക്കും. ഗ്രേസി
സി ഐ യുടെ കണ്ണുരുട്ടൽ കഴിഞ്ഞ് ഞാനും മിനിയും കൂടി ദമയന്തി അമ്മയെയും കൊണ്ട് പുറത്തു വന്നു. ഞങ്ങൾ
നാട്ടിൽ, ദമയന്തി അമ്മയുടെ വീട്ടില് അവരെ കൊണ്ട് ചെന്ന് ആക്കണം എന്ന് ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ ചെന്നപ്പോൾ വളരെ വിചിത്രമായി തോന്നി, ആരും അവരുടെ വീട്ടില്, ആരും, അവരുടെ മകൻ
ഉൾപ്പെടെ ആരും, അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയില്ല,
ഞങ്ങൾക്ക് അവർ നല്ല മധുരമിട്ട ചായയും, അടയും തന്നു. അത് എന്റെ ഗ്രാമത്തിന്റെ വിരുന്നുകാർക്കുള്ള വിഭവമാണ്, ഒന്നുകിൽ അട അല്ലെങ്കിൽ
പത്തിരി നല്ല കട്ടിപ്പത്തിരി. മുരടനായ അവരുടെ മകൻ സുരേന്ദ്രൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു അമ്മു
കഷ്ടപ്പെടേണ്ടിരുന്നില്ല വിളിച്ചെങ്കിൽ ഞാൻ അങ്ങ്ട് വന്നേനെ എന്ന്. പിന്നെ പറഞ്ഞു പത്രക്കാർ
വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു അവർ നാളെ അമ്മയെ കാണാൻ വരും അപ്പൊ അമ്മുവും വരണം കേട്ടോ എന്ന്,
ഞാൻ വാ പൊളിച്ച് ഇരുന്നു, അയാൾ കീചക വധം ആടുമെന്നും എന്റെ കുടൽ മാല വലിച്ചു പുറത്തിടും
എന്നും കരുതി ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ഇത്. രാത്രി എനിക്ക് ഉറങ്ങാനേ കഴിഞ്ഞില്ല, പൊതുവേ വീടിന്
പുറത്തുള്ളത് ഞാൻ പുറത്തു തന്നെ ഇട്ട് വാതിലടക്കുക ആണ് പതിവ്, എന്തോ അന്നെനിക്ക് അതിന്
കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ തറവാട്ടിൽ അന്തി ഉറങീട്ടും ഒരുപാട് കാലമായിരുന്നു.
രാവിലെ പതിവുപോലെ ബിന്ദു വന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ
ആണ് കണ്ണും തിരുമ്മി ചെന്നത്, അതേ അത് തന്നെ ദമയന്തി അമ്മ എന്റെ കൂടെ വരാൻ തയ്യാറായി
വന്നിട്ടുണ്ട്.
മുറ്റത്ത് കോൽപ്പുളിയുടെ കുഞ്ഞിലകളും പൂവുകളും
നിറയെ വീണു കിടന്നിരുന്നു. ബിന്ദു മുറ്റമടിക്കാൻ
തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. ഞാൻ ഉമ്മറത്തെ ഗ്രില്ലിൽ
പിടിച്ച് അവരോട് അകത്ത് വരാൻ പറഞ്ഞു. കൂനിക്കൂടി
പിഞ്ഞിപ്പോയ ഒരു പട്ടു തലയണ പോലെ അവർ സോഫയിലേക്ക് ചരിഞ്ഞു. അവർ എല്ലാം സഹിച്ച് മിണ്ടാതിരുന്നെങ്കിൽ ആരും അവരെ ഒന്നും ചെയ്യുമായിരുന്നില്ല. തള്ള വെറുതെ കേസിന് പോയി നാണം കെടുത്തി എന്ന് മകൻ. ഇനി "സാധനത്തിനെ" ഇവിടെ നിർത്താൻ പറ്റില്ലെന്ന്.
ഇന്നലെ ഞങ്ങൾ പോന്നതിന് ശേഷം അവർക്ക് നല്ല പ്രഹരങ്ങൾ ലഭിച്ചുവെന്ന്. 74-)0 വയസ്സില് മാനഹാനി മാത്രമല്ല ജീവഹാനി കൂടെ
ഭയന്ന് നാട് വിടാൻ കിട്ടിയ കാരണം, IPC 354. മൂന്ന്
പെണ്കുട്ടികൾ ഉണ്ടായതിന്
ശേഷം മോഹിച്ചുണ്ടായ മകൻ,
അവരെ കഴുത്തിന്‌ പിടിച്ച്
തള്ളിയത്രേ. പുറത്തെ
വരാന്തയിൽ തുണിക്കെട്ട് പോലെ അവർ വന്ന്
വീണു എന്നും, ഇരുമ്പ്
കസാല കൊണ്ട് തലയ്ക്കടിക്കാൻ
നോക്കിയപ്പോൾ താനാണ് രക്ഷിച്ചതെന്നും കൂടെ
വന്ന മരുമകൾ പറഞ്ഞു.
രാത്രി മുഴുവൻ അമ്മായിഅമ്മയും മരുമകളും
വിറകുപുരയിൽ കഴിഞ്ഞു കൂടി എന്നും
നേരം വെളുത്തപ്പോൾ എന്റെ
വീട്ടിലെത്തിയെന്നും.
ഇനി
ദമയന്തി അമ്മയെയും കൂടി ആ കൂട്ടത്തിൽ എനിക്ക്
ചേർക്കണം, അനേകമനേകം ഫയലുകൾ അടയിരിക്കുന്ന വക്കീലാപ്പീസിന്റെ അലമാരിയിലെ കൂട്ടത്തിൽ,
അല്ലാതെ എന്നെപ്പോലെ ഒരാള് അവരെ എവിടെ ഒളിപ്പിക്കും ? അവിടെ അനേകമനേകം ഫയലുകൾ ഉണ്ട്, മുന്നൂറ്റി അമ്പത്തിനാലാം
വകുപ്പ് നിലം തൊടാതെ നിർത്തിയിരിക്കുന്ന ഒരുപാട് സ്ത്രീകളുടെ കഥകൾ ഉറങ്ങുന്ന ഫയലുകൾ,
സുപ്രീം കോടതിയിലെ പ്രാക്ടീസ് നിർത്തിയ എന്റെ പ്രിയ ചങ്ങാതിയുടെ മുതൽ പത്തു വയസ്സുകാരി
പ്രിയയുടെ വരെ. ചിലത് തെളിഞ്ഞ കേസുകൾ, എന്നാലും
തെളിയാത്ത സ്ത്രീ ജീവിതങ്ങൾ.. തെളിയാത്ത
കേസുകൾ പരാതിക്കാരുടെ മുന്നില് അടഞ്ഞ വാതിലുകളായി…..
