ധനുഷ്ക്കോടി-അഭിശപ്ത നഗരം

ധനുഷ്ക്കോടിയെക്കുറിച്ചു ഒരു കുറിപ്പ് എഴുതണമെന്നു കരുതിയത്‌ ആ പ്രദേശത്തിന്റെ അസാധാരണത്വം കണ്ടിട്ട് മാത്രമല്ല, മറിച്ച് പണ്ട് ശ്രീലങ്കയിലേക്ക് അപ്പുപ്പന്മാർ കടൽ കടന്നു പോയത് ഇതിലെ ആയതു കൊണ്ട് കൂടിയാണ്. എന്റെ മുത്തച്ഛൻ (അമ്മയുടെ അച്ഛൻ)  സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനി ആകുന്നതിനു മുൻപ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ 22-) വയസ്സിൽ വല്യപ്പുപ്പനോടൊപ്പം(അമ്മൂമ്മയുടെ അച്ഛൻ)  ലങ്കയിലേക്ക് ബോട്ട്   കയറി, എന്റെ മുത്തച്ഛന്,  വല്യപ്പുപ്പൻ (മുത്തച്ഛന്റെ അമ്മാവൻ) കണ്‍കണ്ട ദൈവമായിരുന്നു, വല്യപ്പുപ്പന് കൊളമ്പിൽ ജാപ്പാണം പുകയില കച്ചവടം നടത്തി വളരെയേറെ സമ്പാദ്യം, മറ്റൊരു കുടുംബം(ഭാര്യ, കുട്ടികൾ), ജാക്ക്പോട്ടിൽ  കമ്പം ഇതെല്ലാം ഉള്ള കാലം, കേമികളായ 4 പെങ്ങന്മാരുടെ ഒരേയൊരു ആങ്ങളയാണ് വല്യപ്പുപ്പൻ  അതുകൊണ്ട് മുത്തശ്ശി (അമ്മുമ്മയുടെ അമ്മ)   മഞ്ഞക്കിളിയുടെ, കരച്ചിലിന് യാതൊരു വിലയും കൊടുക്കാതെ, അദ്ദേഹം മരുമകനെയും കൊണ്ട്, ധനുഷ്ക്കോടി വഴി ലങ്കയിലേക്ക് ബോട്ട്  കയറി. എന്റെ അമ്മുമ്മ വല്യപ്പുപ്പന്റെയും മുത്തശ്ശി മഞ്ഞക്കിളിയുടെയും  ഒരേയൊരു മകൾ, മുത്തച്ഛന്റെ മൂത്ത മകനെ, വല്യപ്പൂപ്പന്റെ ആദ്യത്തെ പേരക്കുട്ടിയെ, ഇതിനകം  പ്രസവിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.  ലങ്കയിലേക്ക് ധനുഷ്ക്കോടിയിൽ നിന്ന് ബോട്ട് കയറി പോകുമ്പോൾ പരമ സാത്വികനായ എന്റെ മുത്തച്ഛൻ നീണ്ട ഒരു വിരഹത്തിനു തയ്യാറെടുത്തില്ല എങ്കിലും, ധനുഷ്ക്കോടി ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിനു, പ്രത്യേകിച്ച് എന്റെ അമ്മുമ്മക്ക് ഭൂമിയുടെ അറ്റമായി തോന്നി, 84 വയസ്സിൽ മുത്തച്ഛന്റെ ഫോട്ടോ മാറത്തടക്കി മരണത്തിലേക്ക് പതിയെ പോകുമ്പോഴും ആ അഭിശപ്ത നഗരത്തെക്കുറിച്ച്   അവർ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ ധനുഷ്ക്കോടിക്ക് പുറപ്പെടുന്നതിനു മുൻപ് ഇത്തരം കാര്യങ്ങളൊന്നും ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല എങ്കിലും, മദുരയിൽ നിന്ന് വണ്ടി രാമേശ്വരം വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ഓർമയിലേക്ക് ഇവരെല്ലാം ഓടിയെത്തി, എന്റെ മുത്തച്ചനെയും  അമ്മൂമ്മയേയും മാത്രമേ ഞാൻ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടുള്ളൂ , കേട്ട് കേഴ്വിയിലൂടെ ഇവരെല്ലാം(അപ്പുപ്പൻ, മുത്തശ്ശി, അപ്പുപ്പന്റെ എന്തിനും പോന്ന നാല് പെങ്ങന്മാർ   ഒരു ചിത്രത്തിലെന്ന പോലെ എന്റെ മുന്നിലൂടെ പോയി.

കൊളംബിലെ മുത്തശ്ശിയമ്മക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചിരിക്കും, അവരെല്ലാം ഈ കടൽ കടന്നു അപ്പുറത്ത് അല്ലേ എന്ന ചിന്തകളും മറ്റും , പാമ്പൻ പാലത്തിനു മുകളിലൂടെ പോകുമ്പോൾ  പണ്ട് ഈ പ്രദേശം എങ്ങനെ ആയിരിക്കും എന്നെല്ലാം ഓർത്തു

മണ്ഡപം ഓഫീസിൽ നിന്നും വളരെ ലാഘവത്തോടെയാണ്  കുഞ്ഞു കുട്ടികളും അമ്മയും അടങ്ങുന്ന ഞങ്ങളുടെ സംഘം ഒരു ടെമ്പോ ട്രാവലിൽ ധനുഷ്ക്കോടിക്ക് പുറപ്പെട്ടത് , ഞാനും ശോഭനയും അടുത്തടുത്ത് ഇരുന്ന് കാഴ്ചകൾ കണ്ടു, കുറച്ചു ദൂരം ചെന്ന് ഒരു വാനിൽ മാറിക്കയറി യാത്ര തുടർന്നു. വണ്ടി ഒരു വളവു തിരിഞ്ഞതും , ഞാനും ശോഭനയും ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു, കൂട്ടത്തിൽ ഇത്തിരി മനസ്സലിവുള്ള കൃഷ്ണനെ വിളിച്ച് ഞങ്ങൾ നിറുത്താതെ കരഞ്ഞു, കൃഷ്ണ, വണ്ടി നിർത്താൻ പറയു, നമ്മളിപ്പോൾ കടലിൽ മുങ്ങി മരിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞ്, എനിക്ക് സത്യത്തിൽ പണ്ട് ദുര്യോധനന് സംഭവിച്ച പോലെ എന്തോ ഒന്ന് സംഭവിച്ചിരുന്നു, ജലസ്ഥല വിഭ്രാന്തി എന്നോ  മറ്റോ പേരുള്ള ഒരൂട്ടം.  വണ്ടി നേരെ കടലിലേക്ക്‌ ...

റോഡ്‌ പേരിനുപോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, കടലിലൂടെ കപ്പൽ യാത്ര നടത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും  "വാനിലെ യാത്ര  അതാദ്യമായിട്ടായിരുന്നു.  അകലെ പണ്ടത്തെ റെയിൽവേ ബ്രിഡ്ജ് ഒരു നേർത്ത വര പോലെ കണ്ടു, കനത്ത കൊടുങ്കാറ്റിൽ ബോട്ട്-മെയിൽ എക്സ്പ്രസ്സ്‌ യാത്രക്കാരോട് കൂടി കടലിൽ പോയത് അവിടെയാകാം.  വണ്ടി മുരണ്ടുകൊണ്ട്‌ വളരെ പതുക്കെ വെള്ളത്തിലൂടെ മുന്നോട്ടു പോയി, മുട്ടിനൊപ്പം വെള്ളത്തിൽ കുട്ടികൾ മത്സ്യം പിടിക്കുന്നതും, എതിരെ മറ്റൊരു വണ്ടി വരുന്നതും കണ്ടാണ്‌ എനിക്ക് കുറച്ചു സമാധാനം തോന്നിയത്,  ഈ വാഹനത്തിൽ ചെന്നാൽ എവിടെയെങ്കിലും ഒന്ന് ഇറങ്ങാം എന്നും, മറ്റും തോന്നലുണ്ടായി. പിന്നെയും കുറെദൂരം ചെന്നാണ് അല്പം മണൽ കയറിയ വണ്ടി കയറ്റി ഇടാവുന്ന പ്രദേശം കണ്ടത്, പിന്നെ അൽപാൽപം ഭൂതാവിഷ്ട നഗരം വെളിപ്പെട്ടു.  ഞങ്ങൾ വണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി, ഞാൻ എന്റെ പൂർവ്വ പിതാക്കളെ ഓർത്തു, ദ്വേഷ്യം വരുമ്പോൾ സിംഹളത്തിൽ ചീത്ത പറഞ്ഞിരുന്ന അമ്മൂമ്മയെയും(അത് സിംഹള ഭാഷയിലെ വഴക്ക് ആയിരുന്നുവെന്നു അമ്മ പിന്നീടെപ്പോഴോ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്‌).  കൊടുങ്കാറ്റിൽ തകർന്നു പോയ പള്ളി,, പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസ്, കെട്ടിടങ്ങൾ  കണ്ടു.  ഞാൻ ആ മണലിൽ കുത്തിയിരുന്നു.

ആ ഇരുപ്പിൽ ചുറ്റും കണ്ടു.  മണൽപരപ്പിൽ കേട്ടിടാവശിഷ്ടങ്ങളും, കുറച്ചു ഉണങ്ങിയ മനുഷ്യരും.  എല്ലാവരും ആശ്ചര്യത്തോടെ ഒരേ കാര്യം തന്നെ പറഞ്ഞു, എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുന്നവന്റെ സങ്കടം.  ഞങ്ങൾ ഷൂസുകൾ അഴിച്ചുവച്ച് വെറും മണലിൽ നടന്നു, കുട്ടികൾ വളരെ ഉത്സാഹത്തിൽ  ആയിരുന്നു, കടൽ വളരെ സാധാരണ ഭാവത്തിലും, ചുറ്റും ചെറു കച്ചവടം നടത്തുന്ന ആളുകള്.  മോള് ചോദിച്ചു, അമ്മ, ഇതിലെ അല്ലെ രാമൻ സീതയെ അന്വേഷിച്ചു പോയത്, ജടായു മുറിവേറ്റു കിടന്നത്, ഈ കടലിനപ്പുറം രാവണന്റെ ലങ്കയാണോ, എന്നെല്ലാം  ഞാനും കുറെയേറെ ഓർത്തു, ഇത്രയും പൌരണികമായ ഇടം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഒന്നായല്ലോ എന്ന് സങ്കടപ്പെട്ടു.  കാഴ്ചകൾക്ക് അപ്പുറത്തുള്ള, വരണ്ട ശൂന്യതയിലേക്ക് ഒരു പ്രദേശം ഒറ്റയടിക്ക് മറവു ചെയ്യപ്പെട്ടു, പഴയ നല്ലനാളുകളുടെ ഓര്മ്മകള് ഒന്നും തന്നെ ഇല്ല .  ഇതിലെയാണ് ഒരു കാലത്ത് ജീവനോപാധിക്കായും., ഉള്ളത് വർദ്ധിപ്പിക്കാനായും   ഒരുപാടാളുകള് കടല് കടന്നു പോയത്. അപ്പൂപ്പന്മാര് പൊന്നും പണവും അപ്പുറത്തെ ദ്വീപില് നിന്ന് വാരിക്കൊണ്ട് വന്നത് ഇതിലെയാണ്.  പ്രതീക്ഷകളില്ലാത്ത, ഉറങ്ങാന് ഒരു മേല്ക്കൂരപോലും ഇല്ലാത്ത ഈ പാവം മനുഷ്യരുടെ മുന് തലമുറക്കാരാണ്, സുന്ദരമായ വീടുകളിൽ താമസിച്ചിരുന്നത്  അവരുടെ ഉണര്ച്ച്കളില്, ട്രെയിനിന്റെ ചൂളം വിളി ഉണ്ടായിരുന്നു. പോസ്റ്റ് ഓഫീസില് നിന്ന് സന്ദേശങ്ങള് എത്തിയിരുന്നു, രാത്രി ഏറെ വൈകിയാലും പള്ളിമേടയില് വെളിച്ചം കത്തിയിരുന്നു. കടല് വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു.

                ഞാൻ കച്ചവടം ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീകളുടെ അടുത്ത് ചെന്നു. കൊടുങ്കാറ്റിൻ കെടുതിയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട (അയാൾ അന്ന് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല)  ഒരാളുടെ മകൾ  ചിപ്പികളും മാലകളും  വിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  അവർ പക്ഷേ ഞങ്ങളോട് അവിടെ നടന്ന സിനിമ ഷൂട്ടിങ്ങുകളെക്കുറിച്ചാണ് പറഞ്ഞത്.

                അവിടെ നിന്ന് ഞാൻ ഒരു കണ്ണാടി വാങ്ങി.  വട്ടത്തിലുള്ളത്, ഫ്രെയിം നിറയെ ചിപ്പികള് പതിപ്പിച്ചത്, മൃദുവായ പല വര്ണ്ണത്തിലുള്ള, ചിപ്പികള്. പിന്നീട് വീട് പണിത് അതിലേക്ക് താമസം മാറിയപ്പോൾ ഞാനത് തീൻമുറിയിലെ വാഷ്ബേസിന് മുകളിൽ തൂക്കി.  കണ്ണാടിയില് നോക്കുമ്പോള് ഒരുകൂട്ടം മനുഷ്യരുടെ വരണ്ട മുഖങ്ങള്. , നഗരാവശിഷ്ടങ്ങള്, എല്ലാം അവസാനിച്ചവന്റെ നിര്മ്മമത.

എന്തുകൊണ്ടോ അന്ന് രണ്ടു കടലും (നമ്മൾ പേരിട്ടു വിളിക്കുന്നത്‌ അങ്ങനെയാണല്ലോ) ചേരുന്നിടത്ത് ഞങ്ങൾ പോയില്ല, ആണ്‍ കടലും പെണ്‍ കടലും എന്നാണ് അന്നാട്ടുകാർ പറയുന്നത്, ആ കാഴ്ചകളിലേക്ക് പിന്നെയൊരിക്കൽ പോകാമെന്ന് കരുതി.   

ഒരുപാട് അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്നു പോയ മുൻ തലമുറക്ക്‌ സലാം..........